مترسک غم خرابش کرده و غم هست شیک و پیک

کلاغی این چنین هرگز به بازویش نشد نزدیک

کسی هرگز چنین تاراج خود را سهم باران کرد

که من در مزرعه  کاه تنم را می کنم تفکیک؟!

که شرم چش سفید دم سیاه آری نجاست دا-

-رد این جسمی که رگ های غمش را می زند خون میک

و حالا دم کنید ای مردم صابون صفت باشد

که من پایم فلج صد در صد و چشمم چنین تاریک

واز شب مانده دانگی بین شش دانگ صدای مرگ

و مرگی این چنین از بازوان خسته ام باریک-

-تر، تر، تر شد از باران شالی شرم وامشب لیک

متر سک می کند امشب تفنگ خسته را شلیک...

(بهمن خبّاز روشن)  www.rozeakharesfand.blogfa.com