اين چشم هاي تب زده سهم تو و من است

اين جا کمي خراب تر از مرز ذهن ها

درگير قصّه هاي شب و دل سپردن است

دارم شبيه وسوسه اي تازه مي شوم

اين دردتوست يا که گناه خود من است؟

هي دود مي شوي جلوي چشم هاي من

شايد دوباره فرصت خوب نديدن است

حالا... فقط يکي دو قدم مانده تا ابد

تا آتشي که از هيجان تو روشن است

باران کمي به شيشه ،ترک... شيشه را شکست

لعنت به هر چه حسّ رمانتيک مردن است!

يک چار پايه تا تب تو باورم کند  

سيگار...،پک بزن !که زمان پريدن است...

هر سال نا خواسته قد مي کشيم

با کيک

بدون کيک

وکسي لباس هاي ما را کو چک مي کند

هر شب

که بو نبريم

کا سه اي زير نيم کاسه است ...

به درازي بزرگراهي است براي رسيدن به تو

از ميان كوير پهن مي شوم

توي ماشيني كه سايه اش دراز مي شود

تا شب پهن شود روي كوير

باد خارهارا دست تكان مي داد

و من چون رهبري از ميانشان به جنگ مي روم

با روشن شدن چراغ ماشين شهرت را فتح مي كنم

و با يك بزرگراه افتحار

زباله ات را جمع خواهم كرد ...

در هياهوي نا گهان

با موهاي افشان

زير اين آسمان سرخ

با زانوان خسته

با هزار غنچه ي گل سرخ مي آيي

دستانت آشفته

در روياهاي نا شناخته

كودكي هايت را  لاي روزنامه ي باطله مي پيچي

بامنطق بيهوده

در مانده مي شوي

مرگ هيتلر ، پي نوشته ... تكانت مي دهد

به خود مي آيي

برمي گردي

و زيبا مي شوي...