صیّاد دام را به کناری برد ، شن توی گوش هام پر است انگار

هی لب،لب،لب،تکان دادم ...این آبشش که می کشدم این بار

آن روزها که کودک تر بودم ،کودک دلش به حال دل من سوخت

قلّاب را کشید و رهایم کرد،در آب های راکد و کش دار

در رود جا گذاشت پولک هام ...خرچنگ های هرزه کنار من

من خسته از تعفّن رودی که باید او مرا ببرد این بار

رودی که با خودش مرا تا تو،تا تو که موج بود و غروب و من

من بودم و پری دریایی،من بودم و صدف ولی...یک بار

یک سایه ی وسیع مرا جان داد یک سایه ای شبیه ...نمی دانم

دریا برام رود شدومن هم پر بودم از پری و صدف ...تکرار-

من گول چشم های تورا خوردم گفتم که شانه هات مرا دارند

نزدیک تر شدم که به آغوشت دستت که  ریخت روی سرم آوار

صیّاد دام را به کناری برد زن چشم هاش خسته و تنها بود

زن خسته بود از همه ی ماهی از رخت چرک،پولک...انگار

ساحل پراز گوش ماهی بودمن توی گوش هام پراز شن بود

من گول چشم های تورا خوردم این آبشش که کشت مرااین بار...

(نفیسه بالی)    www.katani38.blogfa.com