ا و هـا م

پست آخر اوهام ...

oham17 — Sat, 24 Feb 2007 11:14:18 GMT

ـ همیشه ترینم پـیـلـا پـو بود.

ـ می رم وبلاگ جدیدم .

oham17 — Tue, 09 Jan 2007 20:30:18 GMT

اين جاهوا شبيه دوراهي رفتن است

اين چشم هاي تب زده سهم تو و من است

اين جا کمي خراب تر از مرز ذهن ها

درگير قصّه هاي شب و دل سپردن است

دارم شبيه وسوسه اي تازه مي شوم

اين دردتوست يا که گناه خود من است؟

هي دود مي شوي جلوي چشم هاي من

شايد دوباره فرصت خوب نديدن است

حالا... فقط يکي دو قدم مانده تا ابد

تا آتشي که از هيجان تو روشن است

باران کمي به شيشه ،ترک... شيشه را شکست

لعنت به هر چه حسّ رمانتيک مردن است!

يک چار پايه تا تب تو باورم کند

سيگار...،پک بزن !که زمان پريدن است...

(نسیبه متاجی) www.pok7.blogfa.com

تولّدچيز عجيبي است

هر سال نا خواسته قد مي کشيم

با کيک

بدون کيک

وکسي لباس هاي ما را کو چک مي کند

هر شب

که بو نبريم

کا سه اي زير نيم کاسه است ...

(سیّده گلناز فندرسکی آیتی) www.havva.blogfa.com

شهر در كوچه هايش پهن مي شود خيابان

به درازي بزرگراهي است براي رسيدن به تو

از ميان كوير پهن مي شوم

توي ماشيني كه سايه اش دراز مي شود

تا شب پهن شود روي كوير

باد خارهارا دست تكان مي داد

و من چون رهبري از ميانشان به جنگ مي روم

با روشن شدن چراغ ماشين شهرت را فتح مي كنم

و با يك بزرگراه افتحار

زباله ات را جمع خواهم كرد ...

(جمال محرّمی) www.moharami.blogfa.com

پنجره درباد

در هياهوي نا گهان

با موهاي افشان

زير اين آسمان سرخ

با زانوان خسته

با هزار غنچه ي گل سرخ مي آيي

دستانت آشفته

در روياهاي نا شناخته

كودكي هايت را لاي روزنامه ي باطله مي پيچي

بامنطق بيهوده

در مانده مي شوي

مرگ هيتلر ، پي نوشته ... تكانت مي دهد

به خود مي آيي

برمي گردي

و زيبا مي شوي...

(یعقوب اوژند)

oham17 — Sun, 26 Nov 2006 02:13:18 GMT

یک زن ،اتاق،پاکتی از عکس های مرد

یک شعر روی میز،در حال و هوای مرد

زن نامه می نویسد و آیینه می شود

این آینه است روبه روی چشم های مرد

زن،نامه،شعر،آینه،زن رود می شود

یک رود رنگ عشق در جغرافیای مرد

من رود می شوم کمی من زخم می شوم

من زخم های کهنه ام در ردّپای مرد

مستفعلن،مفاعلن،مستفعلن، فعول

آهنگ گریه های من در سطرهای مرد

مرد آمد و سکوت بود امّا زنی نبود

رودی به روی آینه ردّی برای مرد

مرد آمد و سکوت بود و نامه ای که خواند:

من ترک می کنم تو را محبوبم آی مرد!...

(سیّده زبیده حسینی) www.khalvateroshan.blogfa.com

چشمان تو

شهلای

شهر بود

که شب ها شور مرا به شوق می آورد

و مژگان تو قاتلم بودند

که زنده به خون آلود شدم

دود شدم

کنار پای" شیوای" رقّاصه

مهاراجه ی پاک من!

دستان تو عجب هرم تابستان را رقم می زد

و گونه های تو گیلاس ها را

تو را شبیه بودا

نه... بیش تر از آن می پرستمش...

تا این جا...

تو راوی مزخرف من بودی

که شاعرش،رقّاصه اش را حدزد

راوی احمق شعر من که نمی دانی

چگونه دوستم داری

چه قدر دوستم داری

که مرا پر کشیدی

(سعیده خواجوند پور)

آرام رقصيده ايد

نعل هاي شکسته تان برجا

آبدزدک زمانه ربود جاي پايتان از رود

با دم

دمادم دم

دميده پلي ميان وهم

شاه آشوب

شعله فشان

شورانده دمي ميان من

آرام رقصيده ايد

نعل ها شکسته ايد

به شعله نشسته ايد

ديوانه شد رودهاي جهان زير پايتان

طو فنده شد ذره هاي پو چيان

به پيش گاه جلوس

با اشباح سلسله ها

پشت سنگ ها رفتيم

سيراب مرده اند آبدزدکان زمانه

از هيبت تان

آرام رقصيده ايد

آرام...

(ایمان جواهری پور) www.anomisin.blogfa.com

oham17 — Wed, 11 Oct 2006 20:53:18 GMT

شبی از همین شب ها

در کابوس یک واقعه

ستاره ام غذای دیو می شود

مغزم نیمه ی رگ هایی

که نصف النّهار های مبداء شقّه شقّه اش می کنند

کسی با تیشه ای خون چکان

چشمانی برآمده می رسد

با تمام دار و ندارم

می توانم در اندیشه ی کفنی باشم

که عریان نمانم...

(مهدی فداکار) www.avazhaieshekaste.blogfa.com

در دنیا مومن می شوم

گناه می کشم عذاب

آن بالاها

برایم نان و حلوا می پزد

نه جانم

این قطره ها به ما نمی آید

یک وجب

سرت را اگر بیندازی لای این سنگ ها

پایین

آدم ها را نگاه کن

از تمام ایمانم چشم های تورا دارم

"با بازی برگ ها و سایه هایش"

می افتد قطره قطره

لای این سنگ ها

من ...آهای از تو

سرت را به من

لای سنگ هابینداز

ایمان را

قطره

آدم...

(سمیّه فرّخ نیا) www.inhame.blogfa.com

بيااي آنکه با يادت شب و روزم چراغان شد

منم باغ خزان ديده که با دستت بهاران شد

دمادم خلوتم سرشار استغناي چشمانت

و باز اين طرح رويايي سراسر غرق باران شد

به فکر گم شدن بودم در اين انبوه تنهايي

که از سمت شکيبايي نگاه تو نمايان شد

تو آن نيلوفري هستي که درد بازوان من

ازآن روزي که پيچيدي به جانم – زود درمان شد

طلوعت خوب يادم هست از شرق غزل هايم

که خورشيد از حضور تو ميان ابر پنهان شد

قسم بر عشق با يلداترين احساس مي گويم

بيا اي آنکه با يادت شب و روزم چراغان شد...

(سیّده زهرا حجازی)www.navayeneyriz.blogfa.com

oham17 — Sat, 26 Aug 2006 20:36:18 GMT

و خطّ خون غرقه ای که رفته تا به دورها

صدای جیغ،دست و پا و مرگ هم به زور ها؟

تمام شد؟چه حیف ...من که تازه چرت نور زد

دوباره زیر صندلی که تنگ عین گورها-

ی جفت هم،سکوت ،شب ،همیشه زجر می کشی

تو از صدای جیغ و مشت تو شرور ،حا-

ل من وخیم... رفته یا صدای پا به گوش من

که مرگ ضجّه می کشد به خون شب سمورها

و دست و پای بی ثمر که غرق فیلم له شدی

نفس نقس نفس بزن به زورها "به زورها"

و مرد که نشسته بین قبرهای مه زده

و زن که مه تنیده سرد و بی عبور ،حا-

صلی ندارد و تو تیره دست و پات هم

تمام شد و قبر...تو نشسته بین مورها

و آتشی، زنی که دود و جیغ می شود کمک

که تو زغال می شوی میان سرد گورها...

(آتنا کوچکی) www.cona.blogfa.com

حتّی سکوت وقت ندارد نگاه هم

منها کنیم زمزمه ی حجم راه هم

دیگر برای دیدن شب دیر می شود

ته می کشید ثانیه ی حجم ماه هم

یک نردبان ، یک آینه ، یک خطّ ماهتاب

رشدی به قدّ تا به خدا،آه- آه هم

مردی شبیه زن که دلش گریه، گریه- های

شاید ولی تجسّم فکری... گناه هم

باعث شود که ما همه جا بی خبر زهم

باشیم خسته در دو لب پرتگاه هم

دیگر تمام شد نفسم باز ، باز هم

نت نا شکسته مانده و بی سرپناه هم...

(سمانه مهدوی عمّارلویی) www.mastaaane.blogfa.com

گفتم :"بگو"

سکوت کرد و رفت!

و من

هنوز...

گوش می کنم...

(ولی اللّه پاشا) www.zanoosi.blogfa.com

oham17 — Tue, 11 Jul 2006 11:59:18 GMT

صیّاد دام را به کناری برد ، شن توی گوش هام پر است انگار

هی لب،لب،لب،تکان دادم ...این آبشش که می کشدم این بار

آن روزها که کودک تر بودم ،کودک دلش به حال دل من سوخت

قلّاب را کشید و رهایم کرد،در آب های راکد و کش دار

در رود جا گذاشت پولک هام ...خرچنگ های هرزه کنار من

من خسته از تعفّن رودی که باید او مرا ببرد این بار

رودی که با خودش مرا تا تو،تا تو که موج بود و غروب و من

من بودم و پری دریایی،من بودم و صدف ولی...یک بار

یک سایه ی وسیع مرا جان داد یک سایه ای شبیه ...نمی دانم

دریا برام رود شدومن هم پر بودم از پری و صدف ...تکرار-

من گول چشم های تورا خوردم گفتم که شانه هات مرا دارند

نزدیک تر شدم که به آغوشت دستت که ریخت روی سرم آوار

صیّاد دام را به کناری برد زن چشم هاش خسته و تنها بود

زن خسته بود از همه ی ماهی از رخت چرک،پولک...انگار

ساحل پراز گوش ماهی بودمن توی گوش هام پراز شن بود

من گول چشم های تورا خوردم این آبشش که کشت مرااین بار...

(نفیسه بالی) www.katani38.blogfa.com

از کابوس های شبانه ی تو بود که شروع شدم

بی هیچ بوسه ای

خیس

سر از پای تو برنمی داشتم

من خیس بودم

گرم خیس

باید بودی و می دیدی که

خون راه می رفت از جای بوسه هایت

روی گونه هایم

تا پایین یک حفره ی استخوانی بی گوشت

تا پایین یک حفره ی استخوانی بی گوشت باز برای مکیدن

و بسته برای مکیده شدن

نه ندیدی

تو هیچ وقت

حتّی کابوس های مرا

که از تو شروع می شد...

(زهرا نصرالّهی)

به ترانه ای کوتاه

فریبم ده

آن گاه

با یک نی کوتاه ساندیس

خونم را بنوش...

(پیمان دانا سرشت) www.pymandana.persianblog.ir

oham17 — Fri, 26 May 2006 15:19:18 GMT

تصویر رقص یک زن عریان کشیده شد

نقّاشی عجیب و پریشان کشیده شد

یک جسم سرد،خالی از احساس ،بی غرور

نازن،کریه،زشت بدین سان کشیده شد

نقّاش شعر، چشم خودش خیس می شود

یک جفت چشم آبی گریان کشیده شد

حالا به روی فرش و در ذهن شعر من

طرح گلی درون بیابان کشیده شد

یک گل ،غریب توی بیابان و بی نصیب

از قطره ها و شرشر باران کشیده شد

ناگاه نام تو ،نام تو را ذکر می شوم

نام تو روی صورت بی جان کشیده شد

با صوت دل نشین صدایت درون شعر

سجّاده های پهن فراوان کشیده شد

بوی نیاز عشق دو رکعت به یاد دوست

بوی اذان تلاوت قرآن کشیده شد

راز گلی که سرخ به شعرم نشسته است

یا آن زنی که بی سر و سامان کشیده شد

نام تو میم-سین-ی-ه -...در آن فضا

از حلقه های دود که قلیان کشیده شد

این جا به روی تخت و یک حافظ و سپس

یک فال تلخ تا ته فنجان کشیده شد...

(علی قمی اویلی)

باران که زد

چکمه هایم را خیس کرد

گفتم

هوای خانه دم دارد

نم کشید حتّی

مخفی ترین ضلع جنوبی اتاقم

کفش هایم را

بخشیده ام

به او که مورچه های عاشق راله نمی کرد

فرقی نکرد

چشم های به رگبار نشسته ام

سرمه را بی آبرو کرده اند

سگ هم

پا به این خانه...نه ،

تنبور بزن

تنها تر از من سراغ داری؟

آهای

پشت کوچ لشکر سیاهی

خنده هایت به تکریر

مست می لرزند

اشتباه نکن

حضورم به سکته افتاده است

حالا می خندم

روی شانه های خالی ات

نه...اه...

خفه ام کردی

به خدا حیثیت مرگ را به بازی گرفته ای

بس کن

باشد حساب می کنم

در چارچوب بی کسی

نفسم را پرت می کنم

تسلیم

باران هنوز...

می دانم

پابرهنه لیز می خورم

امّا

قول داده

تنگ تر کنار روزهای من بنشیند

قول داده

قول داده...

(ساناز مهرگان) www.pelkhayeankaboot.blogfa.com

وقتی از آفتاب می گذری

و هنوز ردّی نیست تا چشم هایت را پیدا کند

دیگر غروب هم غریب نواز می شود

وتو

هنوز به آفتاب نرسیده

شب می شوی در چشمان جغدهایی که

وارونه خدا را در سقف آسمان پرواز می کنند

این جا آخر دنیاست

مخابره شده از شبکه ی عنکبوتی وب

دیگر زمین باید کوله بارش را جمع کند

محاصره شده در تارهای عنکبوتی وب...

این جا

سایه ی آفتاب را

با تیر می زنند

جغدهایی که با چشمانی عنکبوت زده

فقط شب می بینند

این جا آخر زمان است...

(پریسا کریمی)

oham17 — Sat, 08 Apr 2006 20:50:18 GMT

مترسک غم خرابش کرده و غم هست شیک و پیک

کلاغی این چنین هرگز به بازویش نشد نزدیک

کسی هرگز چنین تاراج خود را سهم باران کرد

که من در مزرعه کاه تنم را می کنم تفکیک؟!

که شرم چش سفید دم سیاه آری نجاست دا-

-رد این جسمی که رگ های غمش را می زند خون میک

و حالا دم کنید ای مردم صابون صفت باشد

که من پایم فلج صد در صد و چشمم چنین تاریک

واز شب مانده دانگی بین شش دانگ صدای مرگ

و مرگی این چنین از بازوان خسته ام باریک-

-تر، تر، تر شد از باران شالی شرم وامشب لیک

متر سک می کند امشب تفنگ خسته را شلیک...

(بهمن خبّاز روشن) www.rozeakharesfand.blogfa.com

مرداد چسبيده به خنكاي ملافه

صبح خوابم مي‎ماند

كوچه ها وخيابان ها مي پيچند

در سلامِ گرفته ام

كليك مي كنم و احتراماً

كار مي چرخد

روي رمز عبور صندلي

وحروف كليد مي‎شوند به انگشت هايي

كه مداد را خط زده از حافظه‎ي كلمات

تنهايي ماسيده

روي فنجان قهوه اي

ميز مشت مي كوبد

وكاغذهاي كلافه

اعصاب مچاله شان را امضا مي كنند...

(پروانه دلاور) www.parvanedelavar.blogfa.com

من قاطرم

مادرم اسب نجیبی بود

پدرم خر شد

و عشقش به مادرم تجاوز کرد

_متولّد شدم

حالا مادرم بارکش است

و خر توی دنیا زیاد

نمی دانم پدرم چه می کشد

من عاشق نمی شوم!...

(مهدی حسن زاده) www.oceanrood.blogfa.com

oham17 — Fri, 24 Feb 2006 16:34:18 GMT

به لیلا بگو هرزه کم تر بگوید

غزل لوث شد چیز دیگر بگوید

بگو از درختی که بر شاخه هایش

کلاغی است شکل کبوتر بگوید

به صف ایستاده اند قدّاره بندان

بگو تا برادر برادر بگوید

برادر!برادر که رفته است مادر!

بگو از دل خون مادر بگوید

بگو تا به خون خواهی اش گر بگیرد

پدر کو که از پشت و خنجر بگوید

بگو درد کوچه تمامی ندارد

اگرچه دو صد باره از سر بگوید

من این قصّه را بارها گفته بودم

دلم خواست یک بار دختر بگوید

ولی نه...نه شایدکه از من برنجد

بگو هرزه ها را مکرّر بگوید...

(مصیّب رضوی زاده)

مانند یک هیولا

روزها را گاز می زنم

"دوست دارم امروز همین طور که هست زیبا باشد"

عصر جمعه

با بی حوصلگی

پس مانده ی هفته های قبل راآب می گیرم

آه

چه قدر حال می دهد

پس از یک نوشیدنی تلخ

کپه ی مرگمان را بگذاریم روی جمعه و دراز بکشیم...

(نریمان رییسی)

از پشت باجه ی بلیط فروشی

شروع می شود

یک مسافر

ایستگاه

یک رهگذر

و یک اتوبوس عشق

حالم بد است

کارم به جایی کشیده

که پشت بلیط شعر می نویسم

پشت بلیط شعر می خوانم

و می گریم

پشت بلیطی که هیچ گاه

هیچ گاه...

آخر کدام اتوبوس؟

کدام باجه؟

دنبال بلیط می روم

تمام اسفند را

باجه به باجه

معشوق من با یک بلیط اسفند می آید

خسته می شوم

از صف بلند بلیطی که نیست

یادتان باشد

بدون بلیط

و باز هم بدون بلیط

تو آن طرف شیشه

من این طرف

شیشه اشک می ریخت

اتوبوس رفتنش گرفته بود

اسفند در باجه ها ته کشید

من منتظر بودم

فردا بلیط های جدید می آیند...

(سیّدمهدی موسوی) www.taraneyema.persianblog.ir

oham17 — Mon, 09 Jan 2006 22:27:18 GMT

تصویر حبس جمجمه در دست های غم

هی می دهد فشار...نه!...پاشیده شد زِهم

من گیجِ درد می شوم از لنز دوربین

از من کنارتر برو نامرد-دست کم

نزدیک من نیا دل من هم گرفته است

(این یک مونو لوگ است ؛ فضا : جایی از حرم)

جرأت نمی کنم که از این در... عقب عقب

می آیم از خودم که به دیوار داده لم

از گریه های های عزایی که گم شدم

یک چادر سیاه در این کادر می کشم...

پایان قسمت اوّل

این جا مشهد است

چادرم را می کشم روی سرم

راه می افتم

کارگردان

دو تا آهو برای گریه کم دارد

پرنده ها

می چرخند

جنازه های زیادی در این حیاط...

تنم بند می شود به غار غار کلاغی

پرنده ها می چرخند

صدای ساییده شدن انگشت ها

دخیل پنجره

سرت را بلند...

نمی توانی

برّه آهو که نیستی-

دو تا چشم کم داری هنوز...

گریه بپاشی روی کاسه های زرد تشنگی ات را

گدایی هم بلد نیستی

التماس دعای این شعر را موکول می کنیم به قسمت های بعد

به نماز ایستاد

و قبله در سجّاده می چرخید

سیاه پوش

قبله را به چشم های من دوخت

...و من به دویدن

- افسار مرا باز کنید

افسار مرا باز کنید

افسار...

مرا عهدی است با جانان ، که تا جان ...

و جانش را کوبید به قبله و رفت

من درد را میان چشم هایم

سیاه پوش

همین جا ایستاده

به من نگاه می کند

- نماز بخوانید ؛این مرده به هوش نمی آید که نمی آید

در من

سلّولی است

که قبله دوست ندارد

سلّول پوسیده ای سیاه

ناله هایش را می شنوم

سیاهِ ناله هایش را

بریز !

سلّول بریز !

(دانه می پاشم برای پرنده ها)

خدا خدا نمی کنم که نگاهم کنی

خدا خدا نکنم ... نگاه می کنی؟

کات

صدای من قطع شده

کسی بیرون کادر

_ چادرت رو محکم بگیر دختر !

جمجمه ام

پر از صدای بال پرنده

(ببین چه قدر آسمان نزدیک شده)

صدا

دوربین

حرکت

از فاضلاب می زنم بیرون

در این صحن

دیوار

به عاشقانه های موشی لم داده

که چشم های قشنگی دارم

کارگردان مجاب شده آهوی خوبی خواهم شد

تمام این سطرهای اضافی را می جوم

تا شر قی ترین نقطه ی کاغذ

(کسی لنز دوربین را تمیز می کند ! )

می چرخم

مترسکی که بوی کلاغ می داد

حالا

به فضله های کبوتران تو معتاد شده

السّلام علیک یا...

کدام خورشید را

از کادر می زنم بیرون

برگردیم !...

(سامره اسد زاده) www.finalcut.blogfa.com

از پشت دیروز که رد می شوم

یادم می آید آن وقت ها ...

آه ...

زلال می شوم

چه قدر برایم مهم بود

که زمین جذب می کند

چراغ خانه ی همسایه روشن است

ارتباط بین من ...

کشف زیبایی عناصر

وجود اقیانوس

و تنفّس

چه قدر برایم مهم بود:

چوب کنار پنجره کی خاموش می شود ؟

در کدام جاده راه می روم ؟

فاصله ی من ، شما، چشم هایمان

یادم می آید

توقّعاتم وسیع تر می شد

باید فکر می کردم...

... ......

حالا از روی امروز حرف می زنم

و دیگر چیزی آن قدر مهم نیست

و فرقی نمی کند

صدای باران ، وجود یک دیوار ،

پیوند علاقه ات در من کی رشد می کند؟

کی سبز می شویم ؟ - اصلا...

..... ...... .......

دورم ....

آن قدر که دلت تنگ شود

آن قدر که ....

حالا خود آینده دارد حرف می زند.....

بزرگ شدم

کسی دارد توی چشم های من راه می رود

خیس شده ام

خیس خیس ....

و حالا دارم سعی می کنم

کمی از خودم حرف بزنم

شاید موجودی از جنس واژه های ساده باشم

امّا .... من زنده نیستم

حتّی حرف های ساده ام دیگر

بوی تپش های تازه نمی دهد

چه قدر حیف شده ام...

دارم توی این اتاق

سرد و گرم روزگار را

می چشم ...

(مهدی خرّمی) www.otagh507.blogfa.com

من تمام جغرافیای مدادم را می شناسم

توی کلیسا

روی همین کاغذ

کنار تن میخ شده ی تو

و چشم های گندیده ی من

که دستان بغض کرده را جست و جو می کند

من تمام این زندگی را حرف به حرف می نویسم

توی همین کلیسا

با مدادی به رنگ صلیب

کنار بغض هایم

و تمام بغض هایم را که بشماری به مقصد نمی رسی

من تمام این راه ها را پیاده رفته ام

تمام سنگ هایشان را خورده ام

روی همین کاغذ

با تمام این کلمات

کنار چشم هایم بلند شده ای و

با من آشنا و منتظر معجزه که شاید

بدون پایانی

به مردن برسی

منم این جا

با جغرافیای جدید

که همه چیز به شکل صلیب

حتّی دستان کودکی که به دنیا آمده و حرف می زند

با نام صلیب

و تو که تمام کودکی ات را بغض می کنی

و من تمام زندگی ام را حرف به حرف

و چشمانی که می بینند

تک تک صلیب های دنیا را

توی همین کلیسا

و چشمانی

که تمام این کلمات را به صلیب می کشند

این کلمات با من آشنایند

و شاید تا مقصد نرسید

شما که تنها فکر می کنید

روی همین کاغذ...

( مهدی فضلی )